صبح که چشم هایت را باز می کنی، ابرها تا رخت خوابت آمده اند. نیمه های اردی بهشت دل ات را می دزدد و برف زمستانی نمی تواند تن آتش گرفته ات را خنک کند. دست می کشی توی موهایش، سرت را می گذاری روی سینه اش و برایش قصه آن گنجشگی را می گویی که روزی راه لانه اش را گم کرد. رو به روی آینه خودت را جا می دهی در آغوش اش، در گوش ات آخرین لالایی را زمزمه می کند. چشم هایت که سنگین می شود، گنجشگک توی دست هایش لانه می سازد.  آرام در لانه اش بال هایش را جمع می کند، چشم هایش را می بندد و منتظر می ماند. منتظر روزهایی که سرما می آید.

پ.ن: مدتی نمی نویسم تا زخم هایم کمی کهنه شوند.

پ.ن: هرآنچه در اینجا می خوانی واقعیت نیست٬ باور کن جان دل.

امروز 130 امین روز است که دارد می شمارد. نمی دانم این عدد تا چند کِش می آید ولی خوب می دانم یک روز صبح بیدار می شود و هر چه فکر می کند به یاد نمی آورد آن روز، روز چندم است. به راه می افتد و درب ِ خانه ها را می زند. بدون آن که چیزی برای قسمت کردن داشته باشد. فکر می کند به اسم ها و تنها چیزی که به یاد می آورد آخرین باری است که کسی صدایش کرد - شاید چیزی شبیه به بابا - و دوباره دنیا تا درب خانه اش می بَردش.
امروز 130 امین روز است که ما چیزی کم داریم و تنها یک نفر است که می شمارد. یک نفر که فکر می کند دیگر چیزی ندارد.

 پذیرفتن این که تو دیگر نیستی
و جهان، همچنان
بی تو
در مدار خویش می گردد
خبر ناخوشایندی است.
نمی دانم..
یا تو هیچ نبودی
و یا جهان بر مدار هیچ می گردد...

مانده در اثبات قضیه ای که متغیرش من ام، در یک تعامل بی پایان با حروف ربط، زمان به سرعت روی کاغذ ورق می خورد، در تقویم های چاپ نشده خاطره می نویسم؛ تکرار همه آنچه که تکرار می شود هر روز. چون سیگاری که رد و بدل می شود در دست ها بعد از یک عشق بازی طولانی، پایان می دهم به ناب ترین اتفاق ها. آنقدر که انگار قرار است چیزی را ثابت کنم، چیزی به سادگی یک شب فرار از خانه. چیزی به سادگی یک تغییر. تغییری که من را از یک همیشه متغیر به یک ثابت حیاتی تبدیل کند. ثابتی که تنها با یک جمله ساده تعریف می شود؛ نباشم ...
این جا یک مثال نقض وجود دارد. تو در اشتباه بودی، هیچ چیز به هیچ چیز شبیه نیست.

پ.ن: وقتی می گویم دلم یک چیز شیرین و خنک می خواهد منظورم رانی هلوست.

برای تو که به خاطر زندگی می جنگی
از مطب که بیرون می آیی، دست هایت را گرفته کسی. پاهایت سست شده. توی خانه پدرت بغض کرده. در خداحافظی ِ بدرقه لرزش صدایش رازش را برملا می کند. می خندی: بابا شاید صبح برگشتم. پشت سر هم می گویید انشااله انشااله. مادرت تند تند راه می رود. همه چیز را بدون کم و کسر آماده می کند. اینکاره است انگار. مگر نیست!؟ توی اورژانس منتظر دکتر نشسته ایم. می آید. جوان است و خوش تیپ. می پرسد می پرسد. هرچه می گوید خودت بهترش را می دانی. از اتاق که بیرون می رود سربه سرت می گذارم. دوباره می آید. دستان ات را می گیرد. می پرسد: ترسیده ای؟ خنده ام می گیرد: تو و ترس!؟ سر شوخی را باز می کند. انگار یادش رفته همین چند لحظه پیش به مادرت گفته: خودتان می دانید که چقدر موضوع حاد است. اخموترین آدم ها هم مقابل تو شوخی می کنند و می خندند. می خواهند به تو روحیه بدهند. کدام بیشتر روحیه می گیرید؟
پرستار رو می کند به من: شما زرنگ تری، داروهایش را بگیر. مادر نمی گذارد. می گوید من بمانم بهتر است.تنها می مانیم. هوای دور و بر سنگین است. می گویم: بعضی چیزها خیلی سخت است ولی دل هیچکس دیگر خوش نیست این روزها. با سکوت جوابم را می دهی: مگر دل ِ خوش چه می خواهد جز اینکه بتوان سالم روی زمین قدم گذاشت؟. تخت ات را مرتب می کنم. سرگیجه داری و سفیدی لبانت می ترساندم. بدن ات سرد است و 40درجه تب داری. یک هفته است چیزی نخوردی و از ترس رگی که پیدا نمی شود حاضر نشده ای سرم خوراکی تزریق کنی. حالا... پرستار با ترس و لرز دنبال رگ می گردد با نگاه مهربانی که این روزها کم است بین آدم ها. ناچار از شریان خون می گیرد. گریه ات را می بینم. فریادت را می شنوم. شاید ندانی تو برای من یعنی کسی که گریه نمی کند، انگار که هیچوقت دردش نمی آید. نمی توانم توی اتاق بمانم و تابوی توان و تحمل بیست و چند ساله پدر می شکند برایم. پرستار به شوخی می پرسد: رگ هایت را چه کردی؟ سردی نگاهت حتما همه وجودش را فرامی گیرد وقتی می گویی: 4سال شیمی درمان از بین بُردتشان.
مجبور نیستی نقش بازی کنی، به زور بخندی، الکی خوشحال باشی...هربار که سرپا می شوی کمی بعد می روی انتخاب واحد، هربار که می گویم انتقالی بگیر می گویی استادهای آنجا می شناسنت. اخبارهای دانشگاه و هم کلاسی هایت را دنبال می کنی و در ته ذهنت شوق کنکور دوباره و دوباره را می بینم. بیماری خسته ات کرده ولی می جنگی و اگر به جایت تصمیم نگرفته بودند بعید نبود الان آمپول های شیمی درمانی توی رگ هایت جاری باشد.
مادرت گریه می کند: 5سال است درگیر است. می خندم: این که چیزی نیست فلانی 25 سال است که دارد می جنگد. و می دانم تو اگر شکست هم بخوری برنده ای. برنده همه روزهایی که قدر سلامتی را دانستی. برنده روزهایی که با شور سالاد درست کردی، سبزی شستی. برنده بازی ِ شمردن دم و بازدم ها. برنده روزی که از مادرت حلالیت گرفتی و چند روز بعدش که با پای خودت به خانه برگشتی. برنده لحظاتی که بدون انتظار ِ تغییری شکایت کردی.
ای کاش شادی ها را هم می شد مثل غم ها تقسیم کرد. آنوقت شاید تو به من شوق چشیدن هر لحظه زندگی و من به تو شوق لمس یک لحظه عشق را می دادم.
به خانه که بر می گردم 3 نیمه شب است. دفترم را باز می کنم و برای ات می نویسم. آرام تر شده ام و مطمئن تر.

معشوق من
انسان ساده ایست
انسان ساده ای که من او را
در سرزمین شرم عجایب
چون آخرین نشانه یک مذهب شگفت
در لابلای بوته هایم
پنهان نموده ام

در کلاس کسی دب اصغر را تشبیه کرد به ملاقه. خنده ام گرفت، بیشتر از اینکه بالاخره کسی پیدا شد که مثل من دیده باشد این هفت برادر را. بعد انگار دستی محکم قلب ام را فشرد. یاد امیرعباس افتاده ام، هرشب زل می زند به ستاره ها شاید برادرش از آسمان دستی برایش تکان دهد. روزگار می گذرد، کمی بهتر از روزهای قبل ولی هنوز من معتقدم مُردن ایمان فرق دارد با مُردن توله سگ های شرکت شما. حتی اگر گریه نکنم، حتی اگر تصمیم گرفته باشم دیگر حرفی نزنم، حتی اگر یادم نیفتد هم سن او بودم که به دنیا آمد، حتی اگر هر پسربچه ای سوار بر چرخ را که می بینم یاد ِ او نیفتم، حتی اگر هر لحظه که چشم هایم را می بندم تصویرش در شب عروسی یادم نیفتد که دستم را گرفته بود و حرکاتی که یادش داده بودم را انجام می داد و هر دو مضحکانه تُرکی می رقصیدیم.
زندگی زیبا نیست، انسان زیبا نیست، تولد زیبا نیست، مادر بودن زیبا نیست، عشق زیبا نیست. هیچ چیز مطلق نیست و هرچه نسبی باشد زیبا نیست.
اسم هیچکدام از این ها بدبینی نیست. این ها واقعیت هاییست که می توان باورشان کرد یا نه.